Some mornings, I carry my son on my shoulder to his van.
He doesn’t ask why — it’s just part of our rhythm.
But in the evening, when his grandfather picks him up, he walks back home on his own.

No complaints. No “Appa carried me, you should too.”

I watched that. And something inside me paused.

Maybe — just maybe —
He already knows.

That his grandfather once carried me on those same roads.
That those shoulders once bore the weight of a boy with dreams, doubts, and school bags twice his size.
That those shoulders carried the legacy, not just the load.

So now, my son walks beside him.
Like saying: “You’ve carried enough. Now, I’ll walk.”

That moment didn’t need words.
It was a quiet relay — one generation handing over strength,
the next carrying respect,
and a child learning both.

---

Why share this?

Because in the rush of routines and responsibilities,
we sometimes forget —
What we carry matters.
But what we choose not to — also tells a story.

And every small act, even a walk home,
can reflect a lifetime of love,
and the invisible strength passed down without speeches.

This is my note to the future:
Respect is not just taught — it’s felt.
Legacy isn’t built — it’s lived.

---

👣 ஒரு மாலை நேரக் கவனம்

தினமும் காலையில
என் மகனை
நான் தூக்கி பள்ளி
வண்டி வரைக்கும் கொண்டு போவேன்.

அவன் அதைப்பற்றி
ஒன்னும் கேக்க மாட்டான்.
அது நம்ம routine-ல
ஒரு பகுதி மாதிரி தான்.

மாலை நேரம்
அவன் தாத்தா அவனை கூட்டிட்டு வரும்போது,
அவன் நடந்து தான் வீட்டுக்கு வருவான்.

“அப்பா தூக்கினாரே,
நீங்களும் தூக்கணும்”னு அவன் சொல்லல.

அந்தக் காட்சியை பார்த்தப்போ
எனக்குள்ள
ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது.

அவன் சொல்லாமலே
ஏதோ புரிஞ்சுக்கிட்ட மாதிரி தோணிச்சு.

ஒரு காலத்துல
அதே வழில
அவனோட தாத்தா
என்னையும்
இதே தோள்ல தூக்கிட்டு நடந்திருக்காரு.

பள்ளிப்பை,
கனவுகள்,
பயங்கள் —
எல்லாத்தையும் சேர்த்து.

அந்த தோள்கள்
சுமைய மட்டும் இல்ல,
ஒரு பொறுப்பையும்
சுமந்திருக்குது.

இப்போ
அவன் அவங்க பக்கத்துல
நடந்து வர்றான்.

“நீங்க போதுமான அளவுக்கு தூக்கிட்டீங்க.
இப்போ நான் நடக்குறேன்”னு
சொல்லாமலே சொல்லுற மாதிரி.

அந்த நிமிஷத்துக்கு
வார்த்தை தேவையில்லை.

அது
ஒரு தலைமுறையிலிருந்து
அடுத்த தலைமுறைக்கு
அமைதியா செல்கிற
ஒரு புரிதல்.

நான் இதை ஏன் எழுதுறேன்னா —

நம்ம தினசரி வேலைகளில்
அவசரங்களில்
கவனிக்காம போகும்
சின்ன விஷயங்கள்தான்
பெரிய அர்த்தம் கொண்டிருக்கும்.

நாம் என்ன பன்றோம் என்பதையும்,
எதை பன்னாம விட்டோம் என்பதையும்
வாழ்க்கை கவனிக்குது.

மரியாதை
சொல்லிக் கொடுக்கப்படுறது மட்டும் இல்ல.
அது உணரப்படுறது.

பாரம்பரியம்
கட்டப்படுறது இல்ல.
அது நடந்து காட்டப்படுறது.

— LP