Do not ask your children to chase great achievements.

Do not raise them only to climb higher than someone else.
Do not measure their worth by titles, salaries, or applause.

Instead, ask them something quieter.

Did you laugh today?
Did you notice the rain?
Did you help someone without being asked?

We push them toward “big things.”
Big careers.
Big success.
Big recognition.

But life is not a stage.

It is an evening breeze at the doorway.
It is the smell of food when a mother calls everyone to eat.
It is the sound of a father returning home.
It is small feet running to open the door.

One night, the power goes out.
Darkness fills the room.
A small hand reaches out and wraps around your finger.

In that grip there is fear.
In that grip there is trust.
In that grip there is a silent sentence:
“I’m okay because you’re here.”

In that moment, nothing “big” matters.

Not position.
Not recognition.
Not status.

That warmth — that small hand holding yours —
is more powerful than any achievement.

Teach them this.

Teach them that failure does not reduce love.
If they lose, sit beside them.
Share ice cream.
Let them learn that marks may fall,
but affection does not.

If a pet dies, let them cry.
Let them understand that tears are proof of a soft heart.

If it rains, let them step outside and feel it.
If the sun sets, let them watch it fully.

Because if they cannot love the ordinary,
no “extraordinary” will ever feel enough.

Life is not a race.
It is a gift slowly unwrapped.

When children learn to find joy in simple days,
they do not grow up empty —
even if one day they reach great heights.

And if they never stand on a grand stage,
but know how to hold a hand with warmth,
how to sit with someone in pain,
how to smile at a quiet sunset —
they will have lived deeply.

Do not ask your children to strive only for greatness.
Teach them to be fully alive.

The rest will come on its own.

Inspired by the spirit of “Do Not Ask Your Children to Strive” by William Martin. 🌿

---

சிறிய விஷயங்களையும் நேசிக்க கற்றுக்கொடுங்கள்

குழந்தைகளிடம்
“பெரிய சாதனை செய்ய வேண்டும்” என்று மட்டும் சொல்லாதீர்கள்.

அவர்களிடம் கேளுங்கள் —
“இன்று சிரித்தாயா?”
“யாருக்காவது உதவினாயா?”
“மழை பெய்யும்போது நின்று பார்த்தாயா?”

நாம் அவர்களை எப்போதும்
பெரிய உயரங்கள் நோக்கி தள்ளுகிறோம்.
பெரிய வேலை.
பெரிய சம்பளம்.
பெரிய பெயர்.

ஆனால் வாழ்க்கை
ஒரு மேடை அல்ல.

அது ஒரு மாலை நேரம்.
வீட்டின் முன் நின்று காற்றை உணரும் நொடி.
அம்மா சாப்பாடு வைக்கும் போது வரும் வாசனை.

தோல்வி வந்தால்
“பரவாயில்லை, இது வாழ்க்கையின் ஒரு பக்கம்” என்று சொல்லுங்கள்.

செல்லப்பிராணி இறந்தால்
“அழாதே” என்று சொல்லாதீர்கள்.
“அழு… அது உன் மனசு மென்மையானது என்பதற்கான சாட்சி” என்று சொல்லுங்கள்.

அப்பா வீடு திரும்பும்போது
கதவைத் திறந்து ஓடி செல்லும் சிறிய கால்கள்.

ஒரு நாள் மின்சாரம் போகிறது.
இருள் வீட்டை நிரப்புகிறது.
சிறிய கை ஒன்று வந்து
உன் விரலைப் பிடிக்கிறது.

அந்த பிடிப்பில்
பயம் இருக்கிறது.
நம்பிக்கை இருக்கிறது.
“நீ இருக்கே” என்ற அமைதி இருக்கிறது.

அந்த நொடியில்
பெரிய சாதனை தேவையில்லை.
பெரிய உலகம் தேவையில்லை.
அந்த சிறிய கையின் வெப்பம் போதும்.

குழந்தைகளுக்கு கற்றுக்கொடுங்கள் —
வாழ்க்கை ஓர் போட்டி அல்ல,
ஒரு அனுபவம்.

சாதாரண நாளை முழுதாக வாழ கற்றுக்கொண்டால்
பெரிய விஷயங்கள் வந்தாலும்
அவர்கள் அதை அமைதியாக ஏற்றுக் கொள்வார்கள்.

மற்றவர்களை மிஞ்ச வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல,
வாழ்க்கையை உணர வேண்டும் என்பதற்காக வாழ கற்றுக்கொடுங்கள்.

அப்போது அவர்கள் ஓட வேண்டியதில்லை.
அவர்கள் நின்ற இடமே
மகிழ்ச்சியால் நிரம்பும்.

—
இந்த எண்ணங்களுக்கு விதை William Martin எழுதிய “Do Not Ask Your Children to Strive” என்ற கவிதையிலிருந்து. 🌿

-LP