There is a moment in parenting that decides the direction of everything.

It is not long.

Maybe five seconds.

When the child throws something.
When he shouts back.
When he ignores you for the multiple’s time.

In that second, something rises inside.

Heat.
Ego.
Urgency to control the situation.

It feels like:

“This must stop now.”

And if we react instantly,
fear usually becomes the tool.

Voice becomes louder.
Hand becomes faster.
The moment ends quickly.

But what we don’t notice is this:

That five seconds also decides
whether we act from impulse
or from intention.

I am not saying I always succeed.

There are times I react first and think later.

But I am learning one small practice:

Delay the reaction.

Not forever.

Just a few seconds.

Take one breath.
Lower the tone.
Say one clear sentence.

Instead of shouting repeatedly,
reduce words.

Instead of hitting,
remove the object.

Instead of arguing,
hold the boundary quietly.

It feels less powerful in that moment.

But it feels cleaner later.

Those five seconds are not about the child.

They are about us.

Children are still learning control.

We are expected to already have it.

Sometimes we forget that.

I am still learning to use those five seconds better.

Slowly.

---

எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கும் அந்த 5 விநாடிகள்

பெற்றோராக இருப்பதில் ஒரு சிறிய தருணம் இருக்கிறது.
அது எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கக்கூடும்.

அது நீண்ட நேரம் அல்ல.

சில நேரங்களில் ஐந்து விநாடிகள் மட்டுமே.

குழந்தை ஏதாவது பொருளை எறிந்தால்.

பல முறை சொன்ன பிறகும் கேட்கவில்லை என்றால்.

நாம் சொன்னதை மீண்டும் மீண்டும் புறக்கணித்தால்.

அந்த ஒரு தருணத்தில் உள்ளே ஏதோ எழும்.

சற்று கோபம்.
சற்று அவசரம்.

இந்த நிலைமை உடனே நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்ற உணர்வு.

“இது இப்போதே முடிவடைய வேண்டும்.”

அந்த தருணத்தில் நாம் உடனே எதிர்வினை கொடுத்தால்
பயம் தான் கருவியாக மாறிவிடும்.

குரல் உயர்ந்து விடும்.
கை வேகமாகி விடும்.
தருணம் உடனே முடிந்து விடும்.

ஆனால் நாம் கவனிக்காத ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.

அந்த ஐந்து விநாடிகள் தான்
நாம் எதையும் சிந்திக்காமல் அதை கேட்க வேண்டும் என்று செய்கிறோமா
அல்லது எண்ணிப் செய்கிறோமா என்பதை தீர்மானிக்கும்.

நான் எப்போதும் இதை சரியாகச் செய்கிறேன் என்று சொல்ல முடியாது.

சில நேரங்களில் நான் முதலில் எதிர்வினை கொடுத்து
பின்னர் தான் யோசிப்பேன்.

ஆனால் நான் ஒரு சிறிய பழக்கத்தை கற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்கிறேன்.

உடனடி எதிர்வினையை சற்று தாமதப்படுத்துவது.

நெடுநேரம் அல்ல.

சில விநாடிகள் மட்டும்.

ஒரு மூச்சு விடுதல்.
குரலை தாழ்த்துதல்.
ஒரு தெளிவான வாக்கியம் சொல்வது.

மீண்டும் மீண்டும் சத்தமாக பேசுவதற்கு பதிலாக
சொற்களை குறைத்தல்.

அடிப்பதற்கு பதிலாக
அந்த பொருளை அகற்றுதல்.

விவாதிப்பதற்கு பதிலாக
எல்லையை அமைதியாக நிலைநிறுத்துதல்.

அந்த தருணத்தில் அது சக்தியாகத் தெரியாது.

ஆனால் பின்னர் அது சரியானதாகத் தோன்றும்.

அந்த ஐந்து விநாடிகள் குழந்தையைப் பற்றி அல்ல.

அது நம்மைப் பற்றியது.

குழந்தைகள் இன்னும் கட்டுப்பாட்டை கற்றுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

நாம் அதை ஏற்கனவே கற்றிருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

சில நேரங்களில் அதை நாமே மறந்து விடுகிறோம்.

அந்த ஐந்து விநாடிகளை சிறப்பாக பயன்படுத்த
நான் இன்னும் கற்றுக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

மெதுவாக.

-LP