One question I quietly struggled with:

“If I already told him not to do it… why does he do it again?”

Throwing the toy.
Running when I said stop.
Asking again after I clearly said no.

The first time, I explain calmly.
The second time, I repeat.
The third time, irritation begins.

Not because I don’t love him.
But because I expect memory to work the way mine does.

That was my mistake.

A four-year-old (kids) does not process correction the way an adult does.

Impulse is stronger than memory.
Emotion is faster than reasoning.
Desire is louder than logic.

When he asks again for something I already refused,
it is not always manipulation.

Sometimes it is simply hope.

Children test boundaries not to break them —
but to understand where they stand.

If the boundary keeps changing,
they keep testing.

If the boundary stays calm and consistent,
they slowly stop.

Not immediately.
Not in one day.

But gradually.

I am learning that repetition is part of growth.
Not proof of failure.

When he repeats a mistake,
I now try to reduce explanation
and increase consistency.

Less lecture.
More steady response.

“No means no.”
Without anger.
Without drama.

It is harder than it sounds.

Especially when the same thing happens daily.

But I remind myself:

He is not repeating to challenge me.
He is repeating because he is still learning control.

And learning control takes time.

More time than my patience sometimes allows.

So I am working on both —
his impulse control,
and my reaction control.

Both are growing.

Slowly.

---

Tamil Version

பெற்றோர் குறிப்புகள் #2 – ஏன் குழந்தைகள் மீண்டும் அதே விஷயத்தை செய்கிறான்?

ஒரு கேள்வி நான் அமைதியாக உள்ளுக்குள் போராடியதுண்டு:

“நான் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன்… அப்படியிருக்க அவன் மீண்டும் ஏன் செய்கிறான்?”

பொருள்களை எறிதல்.
“நிறுத்து” என்ற பிறகும் ஓடுதல்.
“இல்லை” என்ற பிறகும் மீண்டும் கேட்குதல்.

முதல் முறை நான் அமைதியாகச் சொல்வேன்.
இரண்டாவது முறை மீண்டும் விளக்குவேன்.
மூன்றாவது முறை சற்று கோபம் வரும்.

அது அன்பில்லாததால் அல்ல.
ஆனால் நம்மை போல அவனும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்ததால்தான்.

அது என் தவறு.

சிறு வயது குழந்தை பெரியவரைப் போல செயல்படாது்

உந்துதல் (impulse) நினைவைக் காட்டிலும் வலிமையானது.

உணர்ச்சிகள் காரணத்தை விட வேகமானது.

ஆசை தர்க்கத்தை விட சத்தமானது.

“இல்லை” என்ற பிறகும் மீண்டும் கேட்கும்போது
அது எப்போதும் பிடிவாதம் அல்ல.

சில நேரங்களில் அது நம்பிக்கை.

குழந்தைகள் எல்லைகளை உடைக்கத் தேர்வதில்லை.
அவை எங்கே இருக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளத்தான் முயற்சிக்கிறார்கள்.

எல்லை மாறிக் கொண்டே இருந்தால்
அவர்கள் தொடர்ந்து சோதிப்பார்கள்.

எல்லை அமைதியாகவும் நிலையாகவும் இருந்தால்
அவர்கள் மெதுவாக நிறுத்துவார்கள்.

உடனே அல்ல.
ஒரே நாளில் அல்ல.

ஆனால் மெதுவாக.

இப்போது நான் புரிந்துகொண்டது:

மீண்டும் மீண்டும் செய்வது தோல்வியின் அறிகுறி அல்ல.
அது வளர்ச்சியின் ஒரு பகுதி.

அவன் தவறை மீண்டும் செய்தால்
நான் விளக்கத்தை குறைத்து
நிலைத்த பதிலை அதிகப்படுத்த முயற்சிக்கிறேன்.

குறைந்த பேச்சு.
அதிக நிலைத்த தன்மை.

“இல்லை என்றால் இல்லை.”
ஆனால் கோபமின்றி.

இது சொல்லுவது போல எளிதல்ல.

அதே விஷயம் தினமும் நடந்தால் இன்னும் கடினம்.

ஆனால் நான் எனக்குள் நினைவூட்டிக் கொள்கிறேன்:

அவன் என்னை சவால் செய்யவில்லை.
அவன் இன்னும் கட்டுப்பாட்டை கற்றுக்கொண்டிருக்கிறான்.

கட்டுப்பாட்டை கற்க நேரம் தேவை.

என் பொறுமையை விட அதிக நேரம்.

ஆகவே நான் இரண்டையும் வளர்க்க முயற்சிக்கிறேன் —

அவனின் உந்துதல் கட்டுப்பாடு,
என் எதிர்வினை கட்டுப்பாடு.

இரண்டும் மெதுவாக வளர்கின்றன.

– LP❤️